Նոյեմբեր ամսվա հաշվետվություն

Կորչե՛ն հանգամանքները, ես ստեղծում եմ հնարավորություններ․ Բրյուս Լի

ԹԹուդրիկի համար գնումներ՝ “To the Greengrocer’s”

Բարի գալուստ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի Ագարակ/Welcome to the Farm of Mkhitar Sebastatsi Educational Complex

Երրորդ դասարանցիները բացահայտում են Հնդկաստանը

Դանիելի անակնկալ տեսաուղերձը

What are you doing now?

My uncle Tigran and his wife

Աշնանային ճամբարի ամփոփում

Էկոլուր

Միացե՛ք, ազատվե՛ք ճաղավանդակներից

Ուսումնական խաղարկային դատարանին ներկայացված հայցի հանրային լսումների փուլ

Ուսումնական խաղարկային դատարանին ներկայացված հայցի հանրային լսումների փուլ

Քայլում ենք Հյուսիսից Մայր դպրոց

Ո՛չ ոքի իրավունքը չե՛նք ոտնահարում

Ստեղծի՛ր քո իրավունքը

Միասի՛ն բարեկարգենք սովորողների ճամփան

Ընդդեմ ինքնաշեն անճաշակության

 

Սեբաստացու օրեր․ Հաշվետվություն

Դանիելի անակնկալ տեսաուղերձը

ԹԹուդրիկի համար գնումներ՝ “To the Greengrocer’s”

Բարի գալուստ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի Ագարակ/Welcome to the Farm of Mkhitar Sebastatsi Educational Complex

Երրորդ դասարանցիները բացահայտում են Հնդկաստանը

 

«Էկոլուր»-ի եթերում

Միացե՛ք, ազատվե՛ք ճաղավանդակներից

Ուսումնական խաղարկային դատարանին ներկայացված հայցի հանրային լսումների փուլ

Ուսումնական խաղարկային դատարանին ներկայացված հայցի հանրային լսումների փուլ

Քայլում ենք Հյուսիսից Մայր դպրոց

Ո՛չ ոքի իրավունքը չե՛նք ոտնահարում

Ստեղծի՛ր քո իրավունքը

Միասի՛ն բարեկարգենք սովորողների ճամփան

Ընդդեմ ինքնաշեն անճաշակության

 

Աշնանային ճամբարի ամփոփում

Դավիթ՝ ինձնից հարցազրույց վերցնողը
Դանիել՝ Introduction
Ռոբերտ՝ շան մասին
Սաթինե՝ ձիու մասին
Գայանե՝ պոնիի մասին
Եվա-թոնիրի մասին
Յուրա-հնդկահավի մասին
Կարեն-բադի մասին
Սարգիս-սագի մասին
Օլգա-հավի մասին
Անուշ-Ձիու վրա նստողի խոսքերը
Վաղարշակ՝ շան մասին
Արսինե-The Farm Tour
Ադրինա-Conclusion
  • Երրորդ դասարանի հետ նախագծային շաբաթվա ընթացքում շարունակելու ենք բացահայտել Հնդկաստանը։ Հետևյալ պրեզենտացիայի ( Presentation about India by Sanjay) պարզեցում, թարգմանություն՝ սովորողների մակարդակին փոքր ինչ համապատասխան Presentation about India by Sanjay

  • Նախատեսել էի «Գետը համայնքում» նախագծի շրջանակում այց Փարաքարի համայնքապետարան, սակայն այն ավելի վաղ՝ հոկտեբերի 25-ին իրականացրեցինք։
  • Նախատեսել էի այց՝ Թաղապետարան, սակայն անարձագանք մնալու պատճառով, չիրականացրեցի նախաձեռնությունս։
«Հարգելի տիար Բլեյան,
Քանի որ թաղապետարանի աշխատակիցները մեր գործողությունները՝ խաղողի թառմա կառուցելու, համարեցին անօրինական, նախատեսել եմ այսօր-վաղը մի քանի սովորողի հետ այցելել թաղապետարան՝ (կամ մի անգամ էլ նամակ ուղարկել), հիշեցնել չորս ամիս առաջվա իրենց խոստումը, որ կգան և խաղողի  թառմա կկառուցեն։ Շեշտել, որ թառմային կից կա բաց նկուղ, որը վտանգ է ներկայացնում․ ցանկացած երեխա կարող է ընկնել և  լուրջ վնասվածք ստանալ։ Այդ մասին խոսվում է նաև տեսանյութում՝ ստորև։
  Տարածքում կա ապօրինի մետաղե ավտոտնակ, որը ենթադրաբար ենթակա է հեռացման՝ ավելի բաց, խնամված ու գեղեցիկ շրջակա միջավայր ունենալու համար, որը նույնպես կցանկանայի բարձրաձայնել։
Սպասում եմ  Ձեր համաձայնությանը»։
  • Բացակայել եմ երկուշաբթի օրը՝ երեխաներիս բժշկական հետազոտությունների համար։

 

Հոկտեմբեր ամսվա հաշվետվություն

1․ «Էկոլուր»

«Գետը համայնքում» նախագիծ Այց Փարաքարի համայնքապետարան

Նախաձեռնող և հետևողական մինչև վերջ

«Թափոնների կառավարում» նախագիծ ՝Էկոլուրը՝ ՀԲԲՍեբաստիա մասնաճյուղից

Հյուսիսից Մայր դպրոց իջնելու ճանապարհին

2․ Հոդված՝ Կրթահամալիրն ինձ համար․ խոստովանություն

 

3․ «Ես կարողանում եմ» Իմացումի հրճվանք նախագիծ՝ անգլերեն “I can…”

4․ Կարդացել եմ ՀՀ Քրեական Օրենսգիրքը՝ նշումներ

 

Կրթահամալիրն ինձ համար․ խոստովանություն

«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում ապրում-աշխատում, մարզում-մարզվում եմ 2011 թ-ից սկսած, իսկ երկու երեխաներս՝ 2010 թ-ից, այսինքն, նրանք մեկ տարով ինձնից մեծ սեբաստացիներ են։ Կրթահամալիրում գործելու մոտ ինը տարիների շնորհիվ կյանքս կարելի է բաժանել երկու ժամանակաշրջանի՝ Մ․ս․ա․ և  Մ․ս․հ․*։ Իմ կրտսեր որդին, ով ծնվել է Մ․ս․հ․ 2014թ-ին, խորհրդանշում է կրթահամալիրի մեծ ներդրումը՝ ծնունդներին, ծոցվորին խրախուսելու, ասել է թե՝ «հավեսի գցելու» մեջ։ Մի տեսակ բրենդ է դարձել սեբաստացի լինելը, իսկ թե քանի՞ սեբաստացու ծնող ես, կրթահամալիրում այնքան «կլասդ» բարձր է, հետդ խոսել չի լինի։

«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը, ինչպես Մոսկվան կամ Հռոմը, մեկ օրում չի կառուցվել։ Այն արդեն երեսուն տարեկան է, և այդ տարիների ընթացքում շատերն են իրենց բաժին քարը քարին դրել, որոնց ասում եմ՝ ՇՆՈՐՀԱԿԱ՛Լ ԵՄ, որ դուք եղել եք, կաք այսօր, բռնում եք նորեկ սեբաստացու ձեռքից և նրան սեբաստերեն քայլել սովորեցնում։ Իսկ կրթահամալիրի ամենամեծ  հիմնադիր Աշոտ Բլեյանին, ում հետևից երեսուն տարեկաններն անգամ չեն հասնի, ասում եմ՝ Տիա՛ր ջան, Ձեզ անսպառ էներգիա, դուք կյանքի՛ աղբյուր դպրոց եք կերտել, որտեղ սովորում են ո՛չ թե երկուսից մինչև տասնյոթ տարեկաններ, այլև առանց տարիքային սահմանափակման ուսուցիչներ ու ծնողներ։ Ստեղծել եք մի աշխարհ, որը ինքնագրամա է*՝ ճամփորդություն դեպի ներս՝ ինքնաճանաչում և ինքնաբացահայտում, բայց միաժամանակ` ճամփորդություն ներսից դուրս՝ ինքնազարգացում և անձնային աճ։ Անձամբ ինձ համար՝ նաև էնեագրամա*։

Այսքան խորքային միգուցե չէի տեսնի, եթե չունենայի անցյալ․․․ Մի պահ վերադառնամ շատ ավելի վաղ ժամանակներ՝ 1995-1996 թթ,  երբ թե՛ ուսուցիչներս, թե՛ հարազատներս իմ մեջ տեսնում էին լրագրողի, ու նրանց հայելապատկեր հայացքներում ակամա լրագրող էր հասունանում իմ մեջ։ Այդ ժամանակ շատ նիհար, 15-16 տարեկան, բարձր պոչիկ կապած մազերով մի աղջիկ էի, ով վազվզում էր Արշակունյաց պողոտայի Տիգրան Մեծ հրատարակչության՝ մամուլի շենքով վերն ի վար՝ ցանկանալով  թղթակից դառնալ։

Մի օր «Կանչ» և «Հայք» թերթերի խմբագիրները թերահավատորեն կեսբերան հոդված գրելու թեմաներ առաջարկեցին․ զգացի, որ նպատակը ինձնից այդ պահին ազատվելն էր, բայց այնուամենայնիվ շատ ուրախացա։ Իսկ երբ օրեր անց կոկիկ, մեքենագրված հոդվածներս հայտնվեցին նրանց սեղաններին, գոհունակ ու ակնկալիքով լի հայացքներից դատեցի, որ պահանջարկս բարձրացավ սնդիկի գերբնական արագությամբ։ Այդ օրը հաղթական դուրս թռա հրատարակչության շենքից՝ օր առաջ նոր հոդվածներով վերադառնալու վստահությամբ։ «Կանչ»-ում հրապարակված առաջին հոդվածիս թեման  «Արևադարձային հիվանդություն» թեման էր։  Աստված գիտի՝ որքան պրպտացի, մինչև հայտնաբերեցի, որ խոսքը այդ տարիներին մեր ժողովրդին զբաղեցնող, մխիթարող, «լևի» լույսի տակ մասսայական դիտումներ ունեցող տրոպիկական սերիալների մասին էր։ «Հայք»-ում տպագրված առաջին հոդվածիս վերնագիրը չեմ հիշում, բայց Մշակույթի Հայկական ֆոնդի տնօրեն Արևշատ Ավագյանի հետ հարցազրույց էր՝ թեմայի շրջանակում։

Մինչ «Կանչ» -ում ամեն ինչ սահուն ընթանում էր, մի օր «Հայք»-ում բախվեցի աներևույթ պատի ու թևերը կոտրած ինքնաշեն, միանգամյա օգտագործման սարքի նման տապալվելով, երկար ժամանակ չվերականգնվեցի։

Ցուրտ ձմեռ էր։ «Երևանի դպրոցներում ջեռուցման վիճակը» թեմայով հոդված պետք է գրեի։ Իրականացրեցի իմ առաջին լրագրողական հետաքննությունը։ Հանդիպեցի ղեկավար մարդկանց, ճշտեցի, թե որքան դիզ․վառելանյութ է օրական հատկացվում յուրաքանչյուր դպրոցի, այնուհետև՝ դասարանի։ Հանդիպեցի նաև մի քանի դպրոցների տնօրենների հետ, տեղեկացա, թե որքան վառելիք են իրենք ստանում, տրամադրում յուրաքանչյուր դասարանի, ուսումնասիրեցի՝ արդյո՞ք բոլոր դասարաններն են ջեռուցվում և ստույգ թվերով հիմնավորեցի Երևանում դպրոցների ջեռուցման իրական պատկերը՝ տոննաներով անհետացող վառելանյութ, որը պատշաճ չի հատկացվել դպրոցներին, այնուհետև, ոչ պակաս պատշաճ տնօրենների կողմից չի տրամադրվել դասարաններին՝ մի մասը արևկող լինելու, մի մասը դասաժամերը կրճատելու և այլ անհեթեթ պատճառաբանություններով։

Այն ժամանակ միամտություն էր հավատալ, թե այս հոդվածս կտպագրվի, բայց ես հավատում էի ու սպասում։ Չէի կարող պատկերացնել, որ լուրջ թեմային լրջորեն վերաբերվելը իմ կողմից հիմարություն է եղել։

Խմբագրությունում կարդացին հոդվածս և ինձ ճանապարհեցին՝ չհանձնարարելով նոր առաջադրանք․ շաբաթներով սպասեցի հոդվածիս տպագրությանը։ Գնում էի խմբագրություն, ասում էին այրվել է, կորել է, մյուս շաբաթ լույս կտեսնի, մի խոսքով ամեն ինչ, բացի նրանից, որ չի տպագրվելու։ Այնքան միամիտ էի, որ տանում էի պատճեն, ամեն շաբաթ կրպակից գնում էի թերթը, որ համոզվեի՝ տպագրվե՞լ է հոդվածս, թե ոչ։ Պարզապես ներդրումս չափից ավելին էր համակերպվելու համար՝ հոգի, սեր, չարչարանք, ժամանակ, չեղած տեղից տրանսպորտների գումար․․․ Եվ հետո, եթե այսքան աշխատելու եմ և վերջում չի տպագրվելու, ապա ինչու՞ շարունակեմ գրել։ Ինչ է, միայն խաղաղ-գեղեցիկ հոդվածներո՞վ են արժանանում տպագրության։

Այնքան հիասթափվեցի, որ անգամ «Կանչ» չէի գնում, այնքան չարացա, որ սկսեցի մեղավորներ փնտրել ու գտա, և նա Աշոտ Բլեյանն էր։ Այսպես էի մտածում՝ քանի որ ինքն էր Կրթության նախարարը, ինքն էր պատասխանատու դպրոցներում կատարվող անարդարության համար։ Եթե ես լուսաբանեի այլ բան, ապա հոդվածս լույս կտեղներ։ Սկսեցի նրան մեղադրել իմ վաղավախճան թղթակցության և բոլոր տեսակի դեպրեսյաների համար, որ ունեցա այդ շրջանում։

Առջևում ընդունելության քննություններ էին։ Բացի Վ․ Բրյուսովի անվան Օտար լեզուների ինստիտուտից, առաջնահերթ նշել էի Երևանի Պետական Համալսարան՝ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը։ Ծնողներս մի հսկայական տուն-հողատարածք էին վաճառել՝ ինձ պահանջվող առարկաները կրկնուսույցների մոտ պարապել տալու, բայց ոչ երբեք կաշառքով բուհ ընդունելու համար։ Թեև այդ տարիներին հենց այդպես էին ընդունվում մարդիկ, ծանոթ-բարեկամով, կաշառքով, հատկապես ժուռնալիստիկայի նման բաժիններում, որտեղ տեղերը խիստ սահմանափակ և վաղուց արդեն գնված էին։ Այս անգամ ևս իմ երազած Ժուռնալիստիկա բաժինը չընդունվելու համար հիշեցի կրթության նախարար Աշոտ Բլեյանին, ով իմ անհաջողությունների սիմվոլն էր դարձել։ Այդ սիմվոլը այնքան հրթիռային էր, որ բարձրացավ երկինք, ամրագրվեց տիեզերքում և այնտեղ քարտեզագրեց այն ուղին, որը տարիներ անց ինձ սլաքելու էր դեպի «Մխիթար Սեբաստացի»կրթահամալիր՝  կյանքով ապացուցելու, որ Նա և իր ստեղծած անկախ-առողջ կրթահամալիրը ո՛չ միայն անհաջողություններիս սիմվոլը չի եղել, այլև իմ հաջողությունների աստղն է՝ ամենապայծառ լուսատուն։ Առաջինը, որ փոխեցի կարծիքս, դա իմ՝ կրթահամալիրում բաց մրցույթով  աշխատանքի անցնելն էր։ Այնուհետև, իմ հանդեպ ցուցաբերած համբերատարությունը՝ ինձ միշտ ներելու, հանդուրժելու, ինձնից ուսուցիչ կերտելու և ժամանակակից դպրոցում կայանալու հնարավորություն տալը։ Չգիտեմ, թե քանի սովորողի համար եմ էական նշանակություն ունեցել, իմ հետքը թողել նրանց վրա, բայց գիտեմ, թե ինչքան խորն է կրթահամալիրի թողած հետքը իմ կերտվածքում։ Այստեղ ես դարձել եմ բնապահպան, որը երբեք չեմ եղել, դարձել եմ լրագրող՝ էկոլուրը վկա, անգամ դարձել եմ ավելի հայտնի սենսեյ, քան ինձ կդարձներ որևէ ֆեդերացիա։ Իմ մեջ փոխվել են որակներ, հայացքներ, կեցվածքներ ու կերտվածքներ։ Հոգուս մեջ եղել են ծնունդներ և վերածնունդներ։ Սովորել եմ զգալ առաջացող  զգայական աստիճանները, վիճակի գոյությունը, վարքագրություն ու կենսամակարդակ։ Ունեցել եմ զբաղմունքի ու ապրուստի բնագավառ, ձեռք եմ բերել մտերիմներ, շրջապատ, նույնիսկ՝ ընկերներ։ Այստեղ ես հայտնվեցի ոստիկանությունում, շուտով նաև կկանգնեմ դատարանում, ու պատկերացրեք, որ այս ամենն ինձ դուր է գալիս իր ողջ փաթեթով, որի համար ասում եմ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒ՛Ն և Շնորհավո՛ր 30 ամյակդ, սիրելի՛ կրթահամալիր։Թող քո սերունդները քեզ գնահատեն ու շենացնեն, թող քեզնից երակ մտնի թեկուզ ողջ աշխարհը, միևնույն է դու կսնուցես նրան քո կենարար կրթական պարտեզով։

Աստված ստեղծեց դրախտը, Բլեյանը՝ կրթական պարտեզը․ էկոզինվորները կպաշտպանեն պարտեզը։

 

Մ․ս․ա․ և  Մ․ս․հ․*-Մխիթար Սեբաստացուց առաջ, Մխիթար Սեբաստացուց հետո

ինքնագրամա*-ինքնաբացահայտման ուղի

էնեագրամա*-Էնեագրաման, ունենալով խորհրդավոր և միստիկ անցյալ, ի վերջո դարձավ հոգեբանական մի գործիք, որը բացահայտում է մարդու ամենախորքային և արտաքուստ չերևացող գծերը։ Այն հզոր գործիք է ճանաչելու նախ սեփական անձը, ապա նաև՝ բացահայտելու մարդու հոգեկան աշխարհը, մեզ շրջապատող մարդկանց վարքը և մոտիվացիան։

 

Սեպտեմբեր ամսվա հաշվետվություն՝ 2019 թ․

1-ին և 2-րդ դասարանցիների անգլերեն «Ես» նախագիծը

4-րդ դասարանցիներ՝ «Իմ տունը, իմ հյուրասենյակը»

5-րդ դասարանցիների հետ Ագարակի զարգացման ծրագրի և ֆիլմի ստեղծման աշխատանքներ՝ Մխիթար Սեբաստացու 30 ամյակին  նվիրված։ Հարցազրույցը՝ այստե՛ղ։ 

 

 

TV mskh Էկոլուր

Էկոլուրի անդրադարձը՝ Սարալանջի աշխույժից

 Հայկական ջուրը՝ իտալական մատուցմամբ

Փարաքարի հիմնախնդիրների լուծումը ու՞մ ձեռքում է

Թափոնները տեսակավորում են առաջին դասարանցիները

Սեպտեմբերի 2-6-ը՝ նախագծային շաբաթ

 

 

Թափոնների կառավարում՝ հաշվետվություն

Հունվարի 31-ին Քլինլենդ վերամշակման գործարան հանձնեցինք 90 կգ պլաստիկ և 120 կգ ստվարաթուղթ,  ստացանք 13000 դրամ, որից 5000-ը վճարեցինք վարորդին, ֆոնդում մնաց 8000 դրամ։

Փետրվարին չենք հանձնել։

Մարտ ամսին հանձնեցինք 50 կգ պլաստիկ և 160 կգ ստվարաթուղթ։ Արժեքը՝ 10.000 դրամ, որից 5000 դրամ վճարեցինք վարորդին, 1000 դրամ՝ Ռուդիկին (սովորող), որպես պարգևավճար։ Ֆոնդում մնաց 4000 դրամ։

Ապրիլ ամսին հանձնեցինք 40 կգ պլաստիկ և 210 կգ ստվարաթուղթ, արժեքը՝ 10.300 դրամ, որից 5000 փոխանցեցինք վարորդին, ֆոնում մնաց 5300 դրամ։

Մայիսին հանձնեցինք 255 կգ ստվարաթուղթ և 25 կգ պլաստիկ, վարորդին վճարեցինք 10.500 դ, թափոնը երկու անգամ գործարան տանելու համար,  ֆոնդի գումար՝ 9000 դ:

Հունիսին հանձնեցինք 4000 դրամի ապակի, 120 կգ ստվարաթուղթ և 124 կգ պլաստիկ, արժեքը՝ 20.000 դրամ, վարորդին վճարեցինք 7000 դ, ֆոնդում մնաց 13000 դրամ։

Հուլիսին հանձնեցինք 15 կգ պլաստիկ և 190 կգ ստվարաթուղթ։ Գումարը կազմեց 7200 դրամ, որը ամբողջությամբ վճարեցինք վարորդին, քանի որ նա միայնակ էր պտտվել դպրոցներով և մենակ գնացել գործարան։

 

Աղբամանից փրկել ենք 344 կգ պլաստիկ և 1055 կգ ստվարաթուղթ։

Վարորդին վճարած գումար՝ 40.700 

Ֆոնդի գումար՝ 39300 

Ֆոնդի գումարից 36000 դրամի գնել եմ 10 հատ 80 լ տարողությամբ դույլ՝ մետաղ և ապակի տեսակավորելու համար։ Նախատեսված է Հարավային, Արևելյան, Արևմտյան, Քոլեջ և Մայր դպրոցներին երկուական գույներով տրամադրելու համար։ Լոգոները փակցնելուց հետո կբաժանեմ դպրոցներին։ Ապակին մի անգամ հանձնել ենք, մետաղը՝ ունենք մատակարարի հետ պայմանավորվածություն։

66010265_506538956749399_7995480263188545536_n

Մնացած 3000 դ․ հատկացվել է Փարաքար ճամփորդության համար։

Թափոնների կառավարման կարգ